’Daarom verliezen wij de moed niet; integendeel, ook al vergaat onze uiterlijke mens, toch wordt de innerlijke mens van dag tot dag vernieuwd’ (2 Korinthe 4:16).
Paulus’ gezichtsvermogen is niet meer wat het geweest is (en er waren in die tijd geen brillen). Zijn gehoor is niet meer wat het geweest is (en er waren geen gehoorapparaten). Hij herstelt ook niet meer zo snel van ziekte als vroeger (en er was geen antibiotica). Zijn kracht is niet meer wat het geweest is, het lopen van de ene stad naar de andere stad kost meer moeite. Hij ontdekt rimpels in zijn gezicht en zijn hals. Zijn geheugen is niet meer zo goed als vroeger. En hij geeft toe dat dit hem zijn geloof, vreugde en moed dreigt te ontnemen.
Toch verliest hij de moed niet. Waarom niet?
Hij verliest de moed niet omdat zijn innerlijke mens van dag tot dag vernieuwd wordt. Hoe gaat dat?
Zijn hart wordt vernieuwd doordat hij iets heel vreemd doet: hij ziet op iets wat hij niet kan zien.
‘Wij houden onze ogen immers niet gericht op de dingen die men ziet, maar op de dingen die men niet ziet; want de dingen die men ziet, zijn van het ogenblik, maar de dingen die men niet ziet, zijn eeuwig’ (2 Korinthe 4:18).
Dit is Paulus’ manier om de moed niet te verliezen: zien op dat wat je niet kunt zien. En wat heeft hij dan gezien?
Een paar verzen verderop, in 2 Korinthe 5:7, zegt hij: ‘Want wij wandelen door geloof, niet door aanschouwing.’ Dat betekent niet dat het een sprong in het diepe is zonder dat je weet waar je terechtkomt. Het betekent dat het belangrijkste en het meest waardevolle in de wereld fysiek nog niet waar te nemen is.
Wij zien het onzienlijke in het evangelie. Ons hart wordt versterkt – en onze moed vernieuwd – als we ons oog richten op de onzichtbare, objectieve waarheid: het getuigenis van degenen die Jezus Christus van aangezicht tot aangezicht hebben gezien.
Beschikbaar gesteld door DesiringGod.org
