’Daarom stellen wij er ook een eer in, hetzij inwonend, hetzij uitwonend, om Hem welbehaaglijk te zijn.’ (2 Korinthe 5:9)
Wat als jij je hele leven eraan hebt gewijd om te proberen God te behagen, maar dan ontdekt (net als de Farizeeën) dat je al die tijd dingen deed die een gruwel waren in Gods ogen (Lukas 16:14-15)?
Je zegt misschien: ‘Ik denk niet dat dat kan; als iemand probeert om God te behagen, zal God hem toch niet afwijzen?’ Maar zie je wat je dan doet? Je gaat uit van je eigen opvattingen over God, en op grond daarvan bedenk je wat God zou moeten behagen. Dat is precies de reden waarom we ons uitgangspunt moeten nemen in God Zelf.
God is als een bron in de bergen, niet als een drinkbak. Een waterbron vult zichzelf. Hij stroomt voortdurend over en voorziet anderen van water. Maar een drinkbak moet gevuld worden met behulp van een pomp of een emmerbrigade.
Als je anderen wilt laten zien hoe waardevol een drinkbak is, moet je hard werken om ervoor te zorgen dat hij gevuld is en gebruikt kan worden. Maar als je de waarde van een bron wilt laten zien, hoef je alleen maar neer te hurken en te drinken tot je verzadigd bent. Zo kun je verfrist en met nieuwe kracht afdalen in de vallei en daar vertellen wat je ontdekt hebt.
Als wanhopige zondaar klem ik me vast aan deze Bijbelse waarheid: dat juist het enige wat ik God te bieden heb – mijn dorst – Hem behaagt. Daarom hecht ik zoveel waarde aan Gods soevereiniteit en aan het feit dat Hij niemand nodig heeft om Zijn plan te volvoeren. Dat is het fundament van mijn hoop. Het is niet het harde werken van de emmerbrigade dat Hem behaagt, maar het neerknielen van verbroken zondaren die komen drinken bij de fontein van Zijn genade.
Beschikbaar gesteld door DesiringGod.org
