Reddingsmissie

Het woord advent betekent ‘komst’. In deze tijd van het jaar richten we ons op de betekenis van de komst van de Zoon van God in de wereld. We moeten dat vieren in dezelfde geest als waarin Hij kwam. De geest waarin Hij is gekomen vat Lukas (19:10) als volgt samen:

‘Want de Zoon des mensen is gekomen om te zoeken en zalig te maken wat verloren is.’

De komst van Jezus was een reddingsmissie. ‘Want de Zoon des mensen is gekomen om te zoeken en zalig te maken wat verloren is.’

Advent is dus een tijd om na te denken over Gods missie van het zoeken van verloren mensen om hen te redden van de komende toorn. ‘Jezus, Die ons verlost van de komende toorn’ (1 Thessalonicenzen 1:10), is door God uit de dood opgewekt. Het is een tijd om deze eigenschap van God te bewonderen en te aanbidden, namelijk dat Hij een God is Die zoekt en redt, Die een reddingsmissie uitvoert en niet passief en besluiteloos van een afstandje toekijkt. Bij Hem brandt, om zo te zeggen, nooit het ‘storingslampje’. Hij laat Zich niet maar wat met de stroom meedrijven. Hij zendt, laat niet los, zoekt en behoudt. Dat is de betekenis van advent.

Het boek Handelingen is een lofprijzing op dit adventshart van God: de wereld ingaan om verlorenen te zoeken en zalig te maken. Het vertelt hoe de advent van Jezus zich steeds meer verspreid naar steeds meer volken in de wereld. Handelingen vertelt op welke manier de eerste christenen deze woorden opvatten: ‘Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zend Ik ook u’ (Johannes 20:21). Het is het verhaal van de manier waarop de verticale advent van God in de zending van Jezus uitwaaiert in de horizontale advent van Jezus in de zending van de kerk. In ons.

Bij de eerste advent kwam Jezus in de wereld. Elke adventsperiode die daarop volgt, is een herinnering aan Zijn doorgaande advent in steeds meer levens. Die advent is feitelijk ook onze advent, ons komen tot mensen, ons binnengaan in het leven van de mensen om ons heen en van de volken van de wereld.