"Ik zal horen, wat God, de HEERE, spreken zal, want Hij zal tot Zijn volk en tot Zijn gunstelingen van vrede spreken; maar laten zij niet tot dwaasheid terugkeren." (Psalm 85:9)
Laten we samen nadenken over dit vers. We kijken naar vijf dingen: (1.) de luisteraar; (2.) de Spreker; (3.) de boodschap; (4.) het vertrouwen; (5.) de uitkomst.
1. De luisteraar
"Ik zal horen," zegt de schrijver van deze psalm. Hij spreekt als iemand die luistert. Zijn oren staan open. "Wie oren heeft om te horen, laat hij horen" (Mattheüs 11:15). Dat was onze ware houding bij onze bekering. God zei: "Luister, en uw ziel zal leven" (
Jesaja 55:3). Hij "wekt Mij het oor, zodat Ik hoor als zij die onderwijs ontvangen" (
Jesaja 50:4) — dus als iemand die les krijgt. Zo begonnen wij te luisteren. En door te luisteren vonden we het leven. Zo hoort ons leven te zijn: een leven van luisteren. Niet naar mensen, niet naar onszelf, niet naar de wereld — maar naar God. Als schepselen past het ons om te luisteren. En als zondaars nog veel meer. Laten we oren hebben die graag willen horen. Wat missen we veel als we onze oren sluiten!
2. De Spreker
God, de Heere; God, ja Jehovah. Andere sprekers kunnen misschien de aandacht van de massa trekken. Maar het is naar God, de Heere, dat de gelovige luistert. Zijn stem is krachtig. Zijn woorden dringen diep door. Ze trekken je aan. God spreekt als Iemand Die het recht heeft om gehoord te worden. Hij verwacht ook dat Hij gehoord wordt. Hij spreekt met gezag en wacht op onze gehoorzaamheid aan die hemelse stem. Naar iemand die minder is dan zo'n Spreker hoeven we niet per se te luisteren. Maar naar Hem — naar Hem moeten we luisteren. Hij spreekt, en wij kunnen niet anders dan horen.
3. De boodschap
Hij zal vrede spreken tot Zijn volk. Het is vrede die Jehovah spreekt, want Hij is de God van de vrede. "Hij maakt vrede in Zijn hoogten" (
Job 25:2). Vrede is de kern van de boodschap die ons steeds weer bereikt heeft. "Vrede, vrede voor wie ver weg is en voor wie dichtbij is" (
Jesaja 57:19). Vrede in de hemel. Vrede op aarde. Vrede tussen de mens en God. De vrede van vergeving. De vrede van verzoening. De vrede "die alle begrip te boven gaat" (
Filippenzen 4:7). Vrede "door het bloed van Zijn kruis" (
Kolossenzen 1:20), door Hem Die onze vrede is. Het had toorn kunnen zijn. Ja, het had toorn moeten zijn. Maar het is geen toorn — het is alleen maar vrede. Want Hij is geduldig en traag tot toorn. Sterker nog: God is liefde.
4. Het vertrouwen
De psalmdichter weet wat hij mag verwachten van zo'n God. Nog vóór de vrede komt, weet hij al dat die eraan komt. Want hij kent de God naar Wie hij moet luisteren. Dat is het vertrouwen dat hij in Hem heeft. Hij luistert niet onzeker, alsof hij niet weet wat er komen zal. Hij heeft eerder over deze God gehoord — over wat Hij doet en spreekt. En daarom opent hij zijn oor met blij vertrouwen. Hij is er zeker van dat er geen toorn zal komen. Alleen liefde. Alleen vrede. Deze God is de God van verlossing — de God Die Zijn Zoon gaf. Zou Hij dan niet vrede spreken?
5. De uitkomst
"Laten zij niet tot dwaasheid terugkeren." Of: "en zij zullen niet tot dwaasheid terugkeren." Hij zegt niet: Laat hen eerst ophouden met dwaasheid, en dán zal Ik vrede spreken. Nee, Hij spreekt eerst vrede, en daarna zullen zij niet terugkeren tot dwaasheid. Dat is Gods volgorde. De ware en goddelijke volgorde. Het is precies het omgekeerde van wat mensen denken. Het is niet eerst heiligheid en dan vrede. Het is eerst vrede en dan heiligheid. De wortel van alle heiligheid is vrede met God. Zolang de wolken er nog zijn en de zon niet schijnt, kunnen we niet verwarmd en verlicht worden. Zolang de vorst er nog is en het ijs niet is gesmolten, kan de rivier niet stromen en de velden niet besproeien. Christus zei niet: Ga heen, en zondig niet meer, dan zal Ik u niet veroordelen. Maar: "Ook Ik veroordeel u niet; ga heen en zondig niet meer" (
Johannes 8:11).
Wij zijn in opstand. Onze grootste rechtsstrijd met God gaat over het evangelie van vrede. Ons ongeloof hierin is onze zonde boven alle zonden, onze hoofdzonde. Alle andere zonden vallen daaronder. Hoe kunnen we de kleinere zonden laten zolang de hoofdzonde blijft? Zolang er geen vrede is tussen ons en God, maar alleen opstand en strijd? De eerste stap naar een heilig leven is vrede met God.
Om heilig te leven moet God in ons komen wonen. Dat kan Hij niet doen voordat Hij ons tot vrede met Zichzelf heeft gebracht — voordat wij geluisterd hebben naar de boodschap van vrede die Hij gesproken heeft, en die geloofd hebben. Verzoening moet het begin zijn van alle inwoning. En deze verzoening is het gevolg van ons geloven van Zijn boodschap van vrede.
En ook heeft de ziel geen rust om zich bezig te houden met goede werken of groei in heiligheid, zolang de vraag van de vrede niet is opgelost. Die vraag moet altijd vooropstaan. Ze neemt ons helemaal in beslag. Ze laat geen tijd of ruimte over voor iets anders. Ze is te belangrijk om aan onzekerheid over te laten. Ze is te groot om er andere dingen naast te doen. Als dit grote punt tussen ons en God eenmaal vaststaat, zijn we vrij om al onze kracht te geven aan het werk van groei. Niet eerder.
Een heilige is dus iemand die naar God heeft geluisterd. Die de woorden van vrede van Zijn lippen heeft gehoord. Die ze heeft geloofd. Die verzoend is. En die weet dat hij verzoend is. Daarom streeft hij naar heiligheid. Hij heeft een hekel aan zijn vroegere dwaasheid. Hij keert er niet naar terug. Hij maakt van zijn vrije vergeving geen reden om ernaar terug te keren.
Broeders, wees standvastig! Pas op voor zonde, dwaasheid, onheiligheid van welke soort dan ook. Wees door en door Christen. Laat zien dat de vrede die je ontvangen hebt, een heilige vrede is.
