Het vrijmoedige gebed van een gelovige

"Bewaar mijn ziel, want ik ben een heilige." (Psalm 86:2, Engelse vertaling) Sommige bergtoppen, of het nu de Alpen of de Grampians zijn, zien er heel angstaanjagend en onbereikbaar uit. Een reiziger draait zich er wanhopig van weg, misschien zelfs wel bang. Maar dan ontdekt hij dat er aan één kant een pad omhoog loopt dat best te bewandelen is. Zo is het ook met deze tekst. Veel mensen schrikken ervan terug, totdat ze ontdekken wat de tekst écht betekent. Net zoals het ging met Luther en de teksten over "de gerechtigheid van God." Laat mij je laten zien dat onze tekst helemaal niet angstaanjagend is. Het is een gebed dat iedere gelovige mag bidden als hij tot God komt — niet alleen David, niet alleen de Zoon van David, maar iedereen die Hem kent. Het is het woord "heilige" dat veel mensen doet terugdeinzen. Ze zeggen: ik ben niet heilig, ik kan dit niet bidden. Maar hoe kon David het dan bidden? Hij moest toch zelf zeggen: "Zie, ik ben in ongerechtigheid geboren" (Psalm 51:7). En in deze psalm werpt hij zich keer op keer als zondaar op de God van genade. Maar dit woord gaat niet over geestelijke volmaaktheid, of zelfs maar iets wat daar in de buurt komt. Het betekent niet "vrij van zonde." Het betekent: iemand op wie Gods gunst rust — iemand die God genadig gezind is. De vraag is dan: op wie rust Gods gunst, en hoe komen wij in die genade? Er zijn er die nooit buiten Gods gunst zijn geweest: de engelen in de hemel. Er zijn er die eens in Zijn gunst waren, maar die verloren hebben en haar nooit meer zullen terugkrijgen — Satan en zijn engelen. Er is er maar Eén op Wie die gunst in oneindige mate rust: de Zoon van God. "Dit is Mijn geliefde Zoon, in Wie Ik Mijn welbehagen heb!" (Mattheüs 3:17). Maar er zijn ook mensen die Gods gunst verloren hebben en haar toch mogen terugkrijgen — en dat zijn wij. God heeft daarvoor een weg gemaakt: een weg van volledig herstel in Zijn gunst, voor altijd. Dit herstel is er niet alleen voor wie een klein beetje verdwaald is, maar juist voor wie het verst is afgedwaald. Niet voor wie nog wat eigen kracht heeft, maar voor wie helemaal geen kracht meer heeft. Het hangt ook niet af van hoeveel zonde er nog in ons leven is. Het hangt helemaal af van een Ander — van Hem in Wie God Zijn welbehagen heeft. En het hangt af van hoe groot Gods vreugde in Hém is en in Zijn werk. Gods oneindige liefde voor Zijn Zoon en Zijn vreugde in Hem — dát is het fundament van Zijn liefde voor ons en Zijn vreugde in ons. Als wij geloven wat God over Zijn Zoon zegt — dat Hij volkomen voldoening vindt in Hem — dan worden ook wij aangenaam voor God. Over deze geliefde Zoon heeft God een getuigenis gegeven. En bij dat getuigenis hoort een belofte: wie het getuigenis aanneemt, komt meteen in Gods gunst. Het is niet een getuigenis zonder belofte, en niet een belofte zonder getuigenis. Het is een belofte die steunt op een getuigenis. Die twee horen zo bij elkaar, dat we mogen weten dat we Gods gunst hebben zodra we het getuigenis aannemen. Op het moment dat we geloven, komen we in Gods gunst. Dan mogen we het gebed van onze tekst bidden: "Bewaar mijn ziel, want ik ben een heilige" — zonder aarzeling en zonder dat het overdreven is. Zolang ik het getuigenis van God niet geloof en niet vertrouw op Zijn belofte, ben ik niet in Zijn gunst. Sterker nog: de toorn van God blijft op mij. Maar zodra ik het wél geloof en wél vertrouw, ben ik in Zijn gunst — en dat mag ik weten, en daar mag ik blij mee zijn. Er zijn eigenlijk maar twee toestanden waarin een mens voor God kan staan: onder toorn of in gunst — afhankelijk van of hij het getuigenis verwerpt of aanneemt. En in één van die twee toestanden moet hij tot God komen. Er is geen tussenweg. Hij moet óf komen en zeggen: "Bewaar mijn ziel, want ik sta onder Uw toorn," óf met David: "Bewaar mijn ziel, want ik ben Uw gunsteling." Maar mensen hebben voor zichzelf andere toestanden bedacht, minder duidelijk dan deze twee, we noemen er vijf: 1. *Onder toorn.* Dit is wanneer iemand het getuigenis van God openlijk en beslist verwerpt. Dan is het duidelijk dat hij onder toorn blijft. 2. *Half onder toorn.* Dit is wanneer iemand gestopt is met openlijk verwerpen, en nu zegt dat hij "wil geloven" of "probeert te geloven." Dan denken mensen dat de toorn minder wordt — slechts half onder de toorn. En daarmee stellen ze hun geweten gerust. 3. *Half in gunst.* Dit is wanneer de zondaar een paar goede stappen in de goede richting heeft gezet. Hij heeft wat toenadering tot God gezocht, hoewel hij het getuigenis nog niet helemaal gelooft, of niet op de juiste manier, met het juiste gevoel erbij. Men rekent hem als iemand die op weg is naar Gods gunst. 4. *In gunst.* Dit is wanneer de zondaar al zijn bewijzen heeft verzameld en de uitstekende kwaliteit van zijn geloof heeft vastgesteld. Dan kijkt hij naar de kwaliteit van zijn geloof en rekent op Gods gunst — niet omdat hij heeft vastgesteld dat "dit een betrouwbaar woord is en alle aanneming waard" (1 Timotheüs 1:15), maar omdat hij vindt dat zijn geloof goed genoeg is. 5. *In onzekerheid.* Dit is de meest voorkomende toestand. Mensen die zeggen dat ze het evangelie geloven, weten niet wat ze zijn, wie ze zijn, of waar ze staan. Ze zijn onzeker over de toorn. Ze spreken alsof er zoiets bestaat als half onder toorn of half in gunst. Ze zijn zelfs trots op die onzekerheid, alsof het echte nederigheid en echt Christendom is. Maar het is juist zekerheid die ons nederig en heilig maakt. Die vijf toestanden zijn in strijd met de Bijbel. In dit alles is er geen goed begrip van wet of Evangelie. Er is niets van Davids houding of Davids gebed: "Bewaar mijn ziel, want ik ben Uw gunsteling." Ach, een Evangelie dat geloofd wordt, was toch bedoeld om zoveel meer te doen! Het brengt ons in één keer uit de toorn in de gunst. Zo leven we, zo spreken we, zo voelen we, en zo bidden we. We ontdekken dat Zijn goedgunstigheid een leven lang duurt (Psalm 30:6).