’Terwijl zij zich uitgaven voor wijzen, zijn zij dwaas geworden, en hebben zij de heerlijkheid van de onvergankelijke God vervangen door een beeld dat lijkt op een vergankelijk mens, op vogels en op viervoetige en kruipende dieren’ (Romeinen 1:22-23).
Zou het niet tragisch zijn als een man meer van zijn trouwring zou houden dan van zijn bruid? Dat zou dwaasheid zijn. Toch is dat precies wat er volgens dit gedeelte aan de hand is.
De mensheid is gaan houden van de echo van Gods grootheid in de schepping en is niet meer in staat om de unieke, originele liefdesroep te horen.
Dit is de boodschap van de schepping:
Achter heel dit indrukwekkende universum staat een machtige, heerlijke en genadig God; je behoort Hem toe; vol geduld onderhoudt Hij je leven, ook al leef je in opstand tegen Hem; keer je naar Hem toe, stel je vertrouwen op Hem en verheug jezelf in Hem, niet in het werk van Zijn handen.
De dag verkondigt die boodschap aan iedereen die overdag wil luisteren. Hij ‘spreekt’ door het verblindend heldere licht van de zonnestralen, de blauwe lucht, de wolken en alle mogelijke vormen en kleuren die te zien zijn. De nacht ‘geeft kennis door’ over dezelfde boodschap, aan iedereen die het ‘s nachts wil horen. Hij spreekt door de grote donkere leegte, het heldere maanlicht, de ontelbare sterren, de vreemde geluiden, de koele wind en het noorderlicht (Psalm 19:2-3).
Dag en nacht verkondigen allebei hetzelfde: God is heerlijk! God is heerlijk!
Beschikbaar gesteld door DesiringGod.org
