God is geen afgodendienaar

Mensen struikelen over de leer dat God Zijn eigen heerlijkheid verhoogt en door Zijn kinderen geprezen wil worden, omdat de Bijbel ons leert dat we zelf niet zo moeten zijn. De Bijbel zegt bijvoorbeeld dat de liefde zichzelf niet zoekt (1 Korinthe 13:5).

Hoe kan God vol liefde zijn en tegelijk zo bezig zijn met het zoeken van Zijn eigen eer, zo graag geprezen willen worden, zo gericht zijn op Zijn eigen vreugde? Hoe kan God het goede voor ons zoeken als Hij zo toegewijd is om het goede voor Zichzelf te zoeken?

Ik denk dat het antwoord op deze vraag is: God is uniek in Zijn volmaakte heerlijkheid, Hij heeft volkomen genoeg aan Zichzelf en heeft niemand nodig. Daarom kan het niet anders of Hij moet het goede voor Zichzelf zoeken als Hij het goede voor ons zoekt. De regels van nederigheid waar we ons als schepselen aan moeten houden, kunnen niet op dezelfde manier van toepassing zijn op de Schepper.

Als God Zichzelf niet langer als de Bron van oneindige vreugde zou zien, zou Hij ophouden God te zijn. Hij zou daarmee de oneindige grootheid van Zijn eigen heerlijkheid ontkennen. Hij zou daarmee de indruk wekken dat er buiten Hem iets is wat meer waarde heeft. Daarmee zou Hij zich op het terrein van afgoderij begeven.

Dat zou voor ons geen winst zijn. Want waar moeten we heen als onze God in zonde is gevallen? Waar ter wereld vinden we nog een betrouwbare Rotssteen als God Zelf het meest waardevolle niet meer als het meest waardevolle beschouwt? Wie moeten we aanbidden als God Zelf er niet vanuit gaat dat Hij de grootst mogelijke waarde en heerlijkheid bezit?

Nee, we veranderen Gods zelfverheerlijking niet in liefde door te eisen dat God ophoudt God te zijn.

In plaats daarvan moeten we gaan inzien dat God liefde is, juist omdat Hij er altijd weer op uit is om geprezen te worden door Zijn kinderen.