‘En de apostelen legden met grote kracht getuigenis af van de opstanding van de Heere Jezus; en er was grote genade over hen allen’ (Handelingen 4:33).
Als het onze roeping is om morgen in een vijandige omgeving te getuigen van Christus, is onze welbespraaktheid niet de sleutel tot succes, maar draait het om overvloedige toekomstige genade.
Je zou denken dat de apostelen niet zo veel hulp nodig hadden om overtuigend te kunnen spreken over de opgestane Christus. Ze hadden drie jaar lang in Zijn nabijheid verkeerd. Ze hadden Hem zien sterven. Ze hadden Hem na de opstanding opnieuw ontmoet. Ze hadden ‘veel bewijzen’ (Handelingen 1:3) achter de hand die ze zouden kunnen inzetten tijdens het getuigen. Je zou kunnen denken dat hun getuigenis in die dagen, zo kort na Jezus’ leven en sterven, bijna voor zichzelf sprak vanwege de kracht van de heerlijke dingen die ze hadden meegemaakt en die nog zo vers in hun geheugen lagen.
Maar dat is niet wat het boek Handelingen ons vertelt. De kracht waardoor ze in getrouwheid en op een goede manier konden getuigen, kwam niet in de eerste plaats voort uit herinneringen aan genade, of uit een groot arsenaal aan kennis; die kracht kwam een verse dosis ‘grote genade’. Zo werkte het bij de apostelen en zo zal het bij ons ook zijn als we getuigen.
Welke wonderen en tekenen God ook doet om ons getuigenis van Christus te versterken, het zal altijd gaan zoals bij Stefanus: ‘En Stefanus, vol van genade en kracht, deed wonderen en grote tekenen onder het volk’ (Handelingen 6:8, naar de Engelse vertaling).
Er is een buitengewone toekomstige genade en kracht beschikbaar waar we van op aan kunnen als we in ons werk in Gods Koninkrijk in een noodsituatie zijn terechtgekomen. Het is een krachtig ingrijpen van God, waardoor Hij ‘getuigenis gaf aan het Woord van Zijn genade’ (Handelingen 14:3; zie ook Hebreeën 2:4). De genade van de kracht getuigt van de genade van de waarheid.
Beschikbaar gesteld door DesiringGod.org
