Wis je angsten uit

De boodschap dat onze bezorgdheid geworteld is in ongeloof zou de volgende reactie kunnen oproepen: ‘Ik heb bijna elke dag te kampen met angsten, dus ik heb het idee dat mijn geloof in Gods genade hopeloos tekortschiet. En nu vraag ik me af of ik überhaupt wel zeker kan zijn van mijn zaligheid.”

Als iemand zich daar zorgen over maakt, zou ik het volgende zeggen. Stel dat je aan het autoracen bent, en je tegenstander, die niet wil dat je de eindstreep haalt, gooit modder op je voorruit. Het feit dat je tijdelijk het einddoel uit het oog verliest en begint te slingeren betekent nog niet dat je uit de race ligt.

En het betekent al helemaal niet dat je op het verkeerde circuit rijdt. Anders zou je tegenstander je niet lastigvallen. Het betekent wel dat je je ruitenwissers moet aanzetten.

Als de angst toeslaat en ons zicht vertroebelt op Gods heerlijkheid en de heerlijke toekomst die Hij voor ons bereid heeft, betekent dat niet dat we ongelovig zijn, of dat we de hemel niet zullen halen. Het betekent dat ons geloof wordt aangevallen.

Bij de eerste klap die valt kan ons geloof in Gods beloften gaan sputteren en beginnen te slingeren. Maar of we op koers blijven en de eindstreep halen, hangt af van de vraag of we, door genade, in het geweer komen — of we terugslaan en vechten tegen het ongeloof van de angst. Zetten we onze ruitenwissers aan?

In Psalm 56:3 lezen we: ‘Op de dag dat ik vrees, vertrouw ík op U.’

Let op, er staat niet: ‘Ik heb nooit last van angst.’ De angst slaat toe, en dan begint het gevecht. De Bijbel gaat er niet vanuit dat ware gelovigen geen last van bezorgdheid hebben. In plaats daarvan leert de Bijbel ons hoe we moeten vechten als de bezorgdheid toeslaat.