‘Hij beschouwde de smaad van Christus als grotere rijkdom dan de schatten in Egypte, want hij had het loon voor ogen’ (Hebreeën 11:26).
We kiezen niet alleen voor lijden omdat we ertoe geroepen zijn, maar ook omdat Degene Die ons ertoe roept het beschrijft als de weg naar eeuwigdurende vreugde.
Hij nodigt ons niet tot de gehoorzaamheid van het lijden om te laten zien hoe toegewijd we zijn, hoe goed we onze plicht vervullen, hoe veel moreel doorzettingsvermogen we hebben of hoe hoog onze pijngrens is. Hij wil in het kinderlijk geloof de oneindige waarde van Zijn alles vervullende beloften openbaren.
Mozes koos ervoor om ‘liever met het volk van God slecht behandeld te worden dan voor een ogenblik het genot van de zonde te hebben… want hij had het loon voor ogen’ (Hebreeën 11:25-26).
Dit is de kern van het christen-hedonisme. Dat we in het lijden de vreugde najagen, is tot verheerlijking van de alles vervullende Bron van onze vreugde. God Zelf schittert als het licht aan het einde van de tunnel van onze pijn.
Als we niet aan anderen duidelijk maken dat Hij het doel en de grond is van onze vreugde in het lijden, heeft ons lijden geen zin meer.
Dit is de zin van het lijden: God is alles voor mij. God is alles voor mij. God is alles voor mij.
Het belangrijkste doel van ons leven is het verheerlijken van God. En in het lijden is het meer waar dan ooit dat God het meest verheerlijkt wordt in ons als wij het meest vergenoegd zijn in Hem.
Beschikbaar gesteld door DesiringGod.org
