Je verblijden in pijn

In het christen-hedonisme zijn er verschillende manieren waarop we ons als christen kunnen verblijden in het lijden. We moeten ernaar streven om al die verschillende manieren in praktijk te brengen, omdat we daarmee laten zien hoe algenoegzaam en allesvervullend de genade van God is.

Zo kunnen we ons verblijden in het lijden door onze gedachten te richten op de geweldige beloning die ons bij de opstanding wacht. Het gevolg is dat onze pijn in het heden onbetekenend lijkt in het licht van wat er komen gaat: ‘Want ik ben ervan overtuigd dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden’ (Romeinen 8:18; 2 Korinthe 4:16-18).

Doordat de blijdschap over onze beloning het lijden dragelijk maakt, maakt ze het ook mogelijk om lief te hebben. ‘Maar heb uw vijanden lief en doe goed, en leen zonder te hopen iets terug te krijgen. Dan zal uw loon groot zijn’ (Lukas 6:35). Geef royaal aan de armen ‘en u zult zalig zijn, omdat zij niets hebben om u te vergelden. Want het zal u vergolden worden in de opstanding van de rechtvaardigen’ (Lukas 14:14).

Een andere manier om je te verblijden in het lijden heeft alles te maken met de invloed diehet effect dat het lijden heeft op de zekerheid van onze hoop. Blijdschap te midden van verdrukking is geworteld in de hoop op de opstanding, maar als we lijden ervaren verdiept dat ook de wortel van die hoop.

Zo zegt Paulus: ‘Wij roemen ook in de verdrukkingen, omdat wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding, en de ondervinding hoop’ (Romeinen 5:3-4).

Hier is de blijdschap van Paulus niet alleen geworteld in de geweldige beloning, maar ook in het effect dat het lijden heeft: zijn hoop op die beloning wordt door het lijden vaster. Verdrukkingen brengen volharding teweeg, in de weg van volharding ondervinden we dat ons geloof echt is, en dat versterkt onze hoop dat we uiteindelijk Christus in onze armen zullen sluiten.