‘Nu verblijd ik mij in mijn lijden voor u en vervul in mijn vlees wat overblijft van de verdrukkingen van Christus, ten behoeve van Zijn lichaam, dat is de gemeente’ (Kolossenzen 1:24).
Christus heeft een offer van liefde voor de wereld gebracht door voor zondaren te lijden en te sterven. Het offer is volmaakt en er blijft niets over wat nog gedaan moet worden — behalve één ding: Christus moet de volken die de aarde bewonen persoonlijk laten zien wat het Hem gekost heeft.
Gods antwoord hierop is dat Hij de volgelingen van Christus (zoals Paulus) ertoe roept om de verdrukkingen van Christus persoonlijk aan de wereld te tonen. Door dit te doen vervullen we in ons vlees ‘wat er overblijft van de verdrukkingen van Christus’. Wij voltooien het plan dat God met deze verdrukkingen had: we moeten de mensen laten zien wat de onschatbare waarde ervan is.
Maar het wonderlijkste in Kolossenzen 1:24 is de manier waarop Paulus vervult wat er nog ontbreekt aan de verdrukkingen van Christus.
Hij zegt dat zijn eigen lijden de verdrukkingen van Christus compleet maakt. Dit betekent dat Paulus het lijden van Christus zichtbaar maakt door zelf te lijden voor degenen die hij probeert voor zich te winnen. In zijn lijden zien ze Christus’ lijden.
De verbazingwekkende conclusie is: de manier waarop God de verdrukkingen van Christus aan de wereld wil laten zien, is door de verdrukkingen van Zijn volk.
God wil echt dat het Lichaam van Christus, de gemeente, een deel van het lijden ervaart dat Hij Zelf ervaren heeft. Als we het kruis verkondigen als de weg tot het leven, kunnen de mensen de sporen van het kruis zien in ons leven en de liefde van het kruis voelen door ons heen.
Beschikbaar gesteld door DesiringGod.org
