‘Want wij wandelen door geloof, niet door aanschouwing’ (2 Korinthe 5:7).
Stel je de zaligheid eens voor als een huis waarin je woont.
Het biedt je bescherming. Het staat vol met eten en drinken dat nooit vergaat. Het zal nooit in verval raken of instorten. Door de ramen heb je uitzicht op heerlijke vergezichten.
God heeft het huis gebouwd tegen de hoge kostprijs van Zichzelf en Zijn Zoon, en Hij heeft het aan jou gegeven.
De ‘koopakte’ wordt een nieuw verbond genoemd. De voorwaarden luiden als volgt: ‘Deze woning wordt uw eigendom en zal in uw bezit blijven als u het als een geschenk in ontvangst neemt, en als u zich verheugt in de Vader en de Zoon, die eveneens in het huis wonen. U zult het huis van God niet ontheiligen door er andere goden onderdak te bieden. Ook zult u uw hart niet op andere schatten zetten.’
Zou het niet dwaas zijn om deze akte te ondertekenen en vervolgens een hypotheekadviseur in te schakelen om een aflossingsschema op te stellen voor maandelijkse betalingen, in de hoop dat je op een zeker moment schuldenvrij zult zijn?
Je beschouwt het huis dan niet meer als een geschenk, maar als een aankoop. God is niet langer de grote Gever die je uit vrije goedheid het huis heeft geschonken. En zelf wordt je slaaf van een hele serie eisen die Hij je nooit heeft opgelegd.
Als genade vrij is — en dat is genade altijd — mogen we het niet zien als iets dat we moeten terugbetalen.
Beschikbaar gesteld door DesiringGod.org
