Door John Piper
De hoofdzaak nu van de dingen waarover wij spreken, is dit: Zo’n Hogepriester hebben wij, Eén Die Zich heeft gezet aan de rechterhand van de troon van de Majesteit in de hemelen. Hij is een Dienaar in het heiligdom en in de ware tabernakel, die de Heere heeft opgericht en niet een mens. (Hebreeën 8:1-2)
In het boek Hebreeën gaat het er niet zozeer om dat Jezus Christus, Gods Zoon, gekomen is om Zijn plaats in te nemen in de aardse tempeldienst als de beste en de laatste hogepriester. Het gaat erom dat Hij is gekomen om de priesterdienst te vervullen en te beëindigen, om zo al onze aandacht te richten op Hemzelf en Zijn priesterlijke werk voor ons, eerst op Golgotha als het laatste offer en nu in de hemel als laatste hogepriester.
De oudtestamentische tabernakel, de priesters en de offers waren allemaal schaduwen. Nu is de werkelijkheid gekomen, dat waar het allemaal om ging. De schaduwen zijn voorbijgegaan.
Ik zal een voorbeeld geven dat advent mooi illustreert voor kinderen en trouwens ook voor ieder van ons die ooit kind is geweest en nog weet hoe dat was. Stel je voor dat jij en je moeder elkaar kwijtraken in de supermarkt. Je wordt bang, raakt in paniek en weet niet meer welke kant je op moet. Je rent door het gangpad. Net voordat je in huilen uitbarst, zie je aan het eind van het gangpad een schaduw op de vloer die heel veel op je moeder lijkt. Dat maakt je weer blij. Maar wat is nu beter: de blijdschap die je voelt als je die schaduw ziet of de blijdschap als je je moeder echt om de hoek ziet komen?
Zo is het ook als Jezus komt om onze Hogepriester te zijn. Dat is Kerst. Met Kerst verdwijnt de schaduw. Die wordt vervangen door waar het echt om gaat. Net als bij die moeder die de hoek om komt en alle rust en vrede die dat bij een kind geeft.
(Als je meer wilt lezen over hoe de komst van Christus de schaduwen van het Oude Testament vervangt, zie dan de bijlage achter in dit boek.)
