‘Zoals een hert schreeuwt naar de waterstromen, zo schreeuwt mijn ziel tot U, o God! Mijn ziel dorst naar God, naar de levende God. Wanneer zal ik binnengaan om voor Gods aangezicht te verschijnen?’ (Psalm 42:2-3).
Het mooie aan deze tekst, is dat de psalmist niet in de eerste plaats dorst naar verlichting van de omstandigheden die hem benauwen. Dat is cruciaal in deze psalm. Hij verlangt niet in de eerste plaats naar ontkoming of naar de ondergang van zijn vijanden.
Het is op zich niet verkeerd om te verlangen naar verlichting van de omstandigheden en daarom te bidden. Het is soms gerechtvaardigd om te bidden dat je vijanden verslagen zullen worden. Maar God Zelf is belangrijker dan wat dan ook.
Als we vanuit de psalmen over God nadenken en leren om alles vanuit Zijn perspectief te zien, werpt dat vruchten af: we krijgen God lief, en we willen God zien, bij Hem zijn en onze vervulling vinden in het bewonderen en verheerlijken van God.
De vraag aan het einde van vers 3 moet je waarschijnlijk vertalen als: ‘Wanneer zal ik binnengaan om Gods aangezicht te zien?’ Het uiteindelijke antwoord op die vraag vinden we in Johannes 14:9 en 2 Korinthe 4:4. Jezus zegt: ‘Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien.’ En Paulus zegt dat we als we tot geloof in Christus gekomen zijn, verlicht zijn met ‘het Evangelie van de heerlijkheid van Christus, Die het beeld van God is.’
Als we het aangezicht van Jezus zien, zien we ook het aangezicht van God. En we zien de heerlijkheid van Zijn aangezicht als we het Evangelie van Zijn dood en opstanding horen. Het is ‘het Evangelie van de heerlijkheid van Christus, Die het beeld van God is.’
Moge de Heere ons meer honger en dorst geven naar het zien van Zijn aangezicht. En moge Hij ons verlangen vervullen door middel van het Evangelie van de heerlijkheid van Christus, Die het beeld van God is.
Beschikbaar gesteld door DesiringGod.org
