Lijden dat het geloof versterkt

Hoe vreemd het ook klinkt, een van de belangrijke redenen waarom het lijden ons leven soms op zijn kop zet, is opdat ons geloof zal staan als een huis.

Geloof is als spierweefsel: als je je spieren tot het uiterste spant, worden ze niet zwakker, maar sterker. Dat is wat Jakobus in dit vers wil zeggen. Als ons geloof wordt aangevallen en beproefd, als er zoveel spanning op komt te staan dat het bijna te veel wordt, zal het daarna juist nog meer kunnen verduren.

God wil dat het geloof oprecht en sterk blijft. Hij vindt dat zo belangrijk dat Hij het geloof tot het uiterste beproeft. Dat heeft Hij bijvoorbeeld ook in het leven van Paulus gedaan, zoals we lezen in 2 Korinthe 1:8-9:

‘Want wij willen niet, broeders, dat u geen weet hebt van onze verdrukking, die ons in Azië overkomen is: dat wij het uitermate zwaar te verduren hebben gekregen, boven ons vermogen, zodat wij zelfs aan ons leven wanhoopten. Ja, wij hadden voor ons eigen besef het doodvonnis zelf al ontvangen, opdat wij niet op onszelf zouden vertrouwen, maar op God, Die de doden opwekt.’

Het woord ‘opdat’ laat zien dat deze zware weg die God met Paulus ging een doel had: hij moest lijden opdat hij niet op zichzelf en zijn eigen kunnen zou vertrouwen, maar op God – in het bijzonder op de toekomstige genade die God laat zien in het opwekken van de doden.

God hecht zo veel waarde aan oprecht geloof, dat Hij soms al het andere in de wereld waarop we zouden kunnen vertrouwen in Zijn genade van ons afneemt – zelfs het leven. Zijn bedoeling daarmee is dat we groeien in het geloof dat Hij Zelf alles is wat we nodig hebben.

Hij wil dat we met de psalmist kunnen zeggen: ‘Wie heb ik behalve U in de hemel? Naast U vind ik nergens vreugde in op de aarde. Bezwijkt mijn lichaam en mijn hart, dan is God de rots van mijn hart en voor eeuwig mijn deel’ (Psalm 73:25-26).