Verhard je hart niet

Ook al had het volk Israel het water van de Rode Zee uiteen zien gaan en hadden ze over het droge gelopen, op het moment dat ze dorst kregen werden hun harten verhard en vertrouwden ze niet dat God voor hen zou zorgen. Ze schreeuwden het uit tegen Hem en zeiden dat het leven in Egypte beter was.

Het vers van vandaag is geschreven om zoiets te voorkomen. Zo veel belijdende christenen zijn hun leven met God op deze manier begonnen: ze horen dat hun zonden vergeven kunnen worden en dat ze zo aan de hel kunnen ontkomen en naar de hemel mogen. En ze zeggen: ‘Wat heb ik te verliezen? Ik ga geloven.’

Maar dan komt, na een week, na een maand, na een jaar of misschien wel na tien jaar, de beproeving — een periode zonder water in de woestijn. Ze zijn het manna zat, en onderhuids groeit het heimwee naar de heerlijke tijdelijke dingen van Egypte, zoals Numeri 11:5-6 het beschrijft: ‘Wij denken terug aan de vis die wij in Egypte voor niets aten, aan de komkommers, de watermeloenen, de prei, de uien en de knoflook. Maar nu droogt onze ziel uit, er is helemaal niets dan dit manna voor onze ogen!’

Verschrikkelijk als je er zo aan toe bent — als je merkt dat je niet zo veel meer ziet in Christus, in Zijn Woord, in het gebed, in kerkdiensten, in de zending en in een leven tot Gods eer. En dat je alle heerlijke dingen van de wereld die voorbijgaat aantrekkelijker vindt dan de dingen van de Geest.

Als het bij jou zo is, smeek ik je om te luisteren naar wat de Heilige Geest in deze tekst zegt. Neem het Woord van God ter harte. Verhard je hart niet. Open je ogen voor de bedrieglijkheid van de zonde. Let op Jezus, de Apostel en Hogepriester van onze heerlijke belijdenis en hou vast aan je vrijmoedigheid en hoop in Hem.

En als je nooit een leven met God begonnen bent, stel je hoop dan op Hem. Keer je af van de zonde, denk niet langer dat je het zelf wel redt en stel je vertrouwen op de grote Zaligmaker. Deze dingen zijn geschreven opdat je zult geloven en volharden en opdat je het leven zult hebben.