Leef jij aan je zaligheid voorbij?

Zie jij je zaligheid echt als iets groots? Of leef je eraan voorbij?

Denk je over je zaligheid op een manier die past bij de grootheid ervan? Of ga je er net zo mee om als met je testament, het kentekenbewijs van je auto of de koopacte van je huis? Je hebt er een keer voor getekend en het ligt nu ergens in een la, maar het is niet echt belangrijk voor je. Het houdt je niet dagelijks bezig. In feite veronachtzaam je het, leef je eraan voorbij.

Wat houdt het eigenlijk in — deze grote zaligheid? De schrijver van de Hebreeënbrief zegt in feite dit:

Leef er niet aan voorbij dat God je liefheeft.

Leef er niet aan voorbij dat je vergeven, aangenomen, beschermd, versterkt en geleid wordt door de Almachtige God.

Leef niet voorbij aan het offer van Christus’ leven aan het kruis.

Leef niet voorbij aan het geschenk van de rechtvaardigheid die door het geloof wordt toegerekend.

Leef niet voorbij aan het feit dat de toorn van God is weggenomen en aan de vriendelijkheid van Zijn gezicht nu Hij verzoend is.

Leef niet voorbij aan de Heilige Geest Die in je woont en aan de gemeenschap en de vriendschap met de levende Christus.

Leef niet voorbij aan de glans van de heerlijkheid van God in het gezicht van Christus.

Leef niet voorbij aan de vrije toegang tot de troon van de genade.

Leef niet voorbij aan de onuitputtelijke schatkamer van Gods beloften.

Dit is de grote zaligheid. Het is heel erg als je hieraan voorbij leeft. Veronachtzaam deze grote zaligheid niet. Want als je dat doet, zul je het verderf niet kunnen ontvluchten.

Christen zijn is dus een uiterst serieuze zaak — geen chagrijnige zaak, maar een serieuze zaak. Het is gewoon van levensbelang om gelukkig te zijn met onze grote zaligheid.

We laten ons niet door deze wereld verleiden tot het vluchtige en doodlopende genot van de zonde. We zullen onze eeuwige vreugde in God — dat is wat zaligheid is — niet veronachtzamen. We rukken nog liever ons oog uit dan dat we ons laten aftrekken van het eeuwige leven.