Bidden is voor zondaars

God beantwoordt het gebed van zondaren, niet van volmaakte mensen. Je kunt volmaakt verlamd raken in het bidden als je dit niet beseft en je niet richt op het kruis.

Ik kan je een groot aantal oudtestamentische teksten aanwijzen waarin je ziet dat God Zijn zondige volk hoort, juist ook als het tot Hem roept om verlossing uit de situatie waarin het door de zonde in terechtgekomen is. Lees Psalm 38, Psalm 40:12-13 en Psalm 107:11-13. Maar ik zal het ook laten zien vanuit Lukas 11, op twee manieren.

Voorafgaand aan de versie van het Onze Vader die we in vers 2 tot 4 lezen, zegt Jezus: ‘Wanneer u bidt, zeg dan …’ In het gebed dat volgt, lezen we onder meer: ‘En vergeef ons onze zonden.’ Als je deze twee verzen met elkaar verbindt, leert Hij ons dus: ‘Wanneer u bidt, zeg dan… vergeef ons onze zonden.’

Je kunt daaruit concluderen dat deze bede net zo goed deel moet uitmaken van ons gebed als ‘Uw Naam worde geheiligd.’ Jezus gaat ervanuit dat we iedere keer als we bidden vergeving nodig hebben.

Met andere woorden: we zijn altijd zondaars. Niets wat we doen is volmaakt. Zoals Maarten Luther het op zijn sterfbed zei: ‘Wij zijn bedelaars, dat is waar.’ Hoe voorbeeldig we ook zijn geweest voordat we gingen bidden, we komen altijd tot God als zondaars – wij allemaal. En God neigt Zijn oor naar zondaars die op deze manier tot Hem gaan.

Ook in vers 13 zien we dit. ‘Als u die slecht bent, uw kinderen dus goede gaven weet te geven, hoeveel te meer zal de hemelse Vader de Heilige Geest geven aan hen die tot Hem bidden?’

Jezus noemt Zijn discipelen ‘slecht’. Dat is nogal wat. Maar Hij bedoelde niet dat ze buiten Zijn gemeenschap stonden. Hij bedoelde niet dat hun gebeden niet verhoord konden worden.

Hij wilde zeggen: zo lang we in deze bedeling leven, zijn zelfs Mijn discipelen geneigd tot het kwade. Dat betekent dat alles wat ze doen met zonde besmet is, maar het betekent niet dat ze ook niet veel goeds kunnen doen.

We zijn tegelijkertijd slecht en verlost. Stukje bij beetje overwinnen we het kwade in ons leven door de kracht van de Heilige Geest. Maar onze bekering betekent niet het einde van onze aangeboren verdorvenheid.

We zijn zondaars en bedelaars. En als we een zonde in onszelf ontdekken, strijden we ertegen en klampen we ons vast aan het kruis van Christus, omdat Hij onze hoop is. Als we zo tot Hem gaan, zal God onze gebeden verhoren.