De laatste vijand vernietigd

Goed leven is de manier om goed te sterven. De dood is niet onze eerste vijand maar de laatste. Laten we op volgorde tegen onze tegenstanders vechten en ze elk op hun beurt overwinnen. Vechten en overwinnen, hopend dat Hij Die altijd bij ons is geweest en zelfs nu met ons is, ook met ons zal zijn tot het einde. Let op, lieve vrienden – hierin ligt de smaak van de gedachte – het is onze laatste vijand.

Stel je de dappere soldaten voor bij de slag bij Waterloo. Veel lange en vermoeiende uren hadden ze oog in oog gestaan met de vijand. De strijd had al zo lang geduurd en was zo vaak weer opgelaaid dat het leek dat ze tegen een stroom van legers vochten, dat ze tientallen strijden gestreden hadden. Keer op keer waren ze blijven staan als muren van steen. Stel je dan voor dat de commandant kan aankondigen dat ze nog maar één aanval van de vijand moeten verduren.

Hoe blijmoedig staan ze dan in het gelid! Hoe dapper worden de carrés dan gevormd! Hoe stevig staan hun voeten dan op de grond! Ze zeggen: “Laten we vaststaan als een muur van steen, laat niemand ook maar even terugdeinzen want dit is het laatste wat de vijand kan doen. Hij zal het moeilijk maken, maar hij zal snel niet meer in staat zijn om iets te doen en het veld overlaten aan ons.”

De laatste vijand! Soldaten van Christus, wekken deze woorden je niet op? Wees moedig, Christen, moedig. Hierna zal het tij keren. Het is de hoogste golf die je nu overspoelt. Wees moedig, mens, de nacht eindigt. Je hebt het donkerste uur bereikt, de morgenster daagt al! Nu je sterft, begin je te leven. De laatste vijand is overwonnen. Komen de tranen niet in je ogen als je denkt aan het doorstaan van je laatste verleiding? We geven er weinig om wie de vijand is, als hij maar overwonnen wordt en als hij maar de laatste is.