Innerlijke strijd

De nieuwe natuur die God in Zijn volk plant is direct tegenovergesteld aan de oude natuur. Zoals de oude natuur van Satan komt en bezoedeld en verdorven is door de val, zo komt de nieuwe natuur direct uit de hemel, zuiver en zonder vlekken. Zoals de oude natuur zondig is, in wezen zondig, zo is de nieuwe natuur in wezen genade. Het is levend en onvergankelijk zaad, dat leeft en blijft eeuwig, het kan niet zondigen omdat het uit God geboren is.

Als deze twee dus met elkaar botsen, is het als wanneer water en vuur elkaar ontmoeten, een van de twee moet sterven. Er kan geen wapenstilstand komen en niet onderhandeld worden, ze zijn dodelijke vijanden van elkaar. Het leven van de een betekent de dood van de ander. De kracht van de een is de zwakheid van de ander.

De oude natuur was daar voorheen al en is als een goed gewortelde boom. Die oude natuur is er al twintig, dertig, veertig, vijftig of zestig jaar en wordt niet makkelijk ontworteld.

Zelfs wanneer de genade in het hart komt en de zonde neervelt, zoals Dagon voor de ark van God, blijft net als bij Dagon het voetstuk nog over. En er blijft genoeg leven over in dat voetstuk om zonder grenzen pijn en verwarring te zaaien. De heersende kracht van de zonde valt dood neer op het moment dat een mens verandert, maar de tegenspartelende kracht van de zonde sterft niet tot de mens sterft.

Bunyan zegt dat het ongeloof net zoveel levens heeft als een kat en de zonde heeft dezelfde levenskracht. Totdat we in een lijkwade zijn gewikkeld zullen we nooit verlost zijn van die zwarte draad van verdorvenheid. Die draad zal daar zitten tot God onze geest, ziel en lichaam geheiligd heeft en ons thuis haalt.