Het stenen hart weggenomen

Mensen die hun stenen hart kwijtgeraakt zijn, zijn bang voor de zonde. Zelfs voor de zonde zijn ze er bang voor. Alleen de schaduw van het kwaad dat op hun pad valt, beangstigt hen. Alleen voor de verleiding vluchten ze al als voor een slang. Ze willen er niet mee spelen of er hun moeite in steken, anders zouden ze verraden worden. Hun geweten wordt zelfs bij het naderen van het kwaad al verontrust, dan vluchten ze weg.

En in zonde, want zelfs de meest zachte harten zondigen, voelen ze zich ongemakkelijk. Als een zacht geweten vrede vindt in de zonde, is dat voor hen als rusten op een kussen vol doornen. En dan na de zonde komt de steek. Het vleeslijk hart bloedt alsof het verwond is tot in de kern. Het haat, walgt en verafschuwt zichzelf dat het ooit is afgedwaald.

Oh stenen hart, je kunt met plezier aan de zonde denken, je kunt in zonde leven zonder daarom te geven en na de zonde bewaar je de zoetigheid onder je tong en zeg je: “Wie heeft over mij iets te zeggen? Wat geef ik erom, mijn geweten beschuldigt mij niet.”

Dat zegt het zachte, gebroken hart niet. Voor de zonde, in de zonde en na de zonde schreeuwt het in pijn tot God. In dienst en in zonde is het nieuwe hart zacht. Harde harten geven niet om Gods gebod. Vleeslijke harten willen gehoorzaam zijn aan elk gebod. “Laat me alleen de wil van mijn Meester weten en ik zal die doen.”

Het vleeslijk hart treurt en klaagt voor God als het voelt dat het een gebod niet is nagekomen of gebroken heeft. Oh, er zijn veel vleeslijke harten die zichzelf niet kunnen vergeven. Ze kunnen het zichzelf niet vergeven als ze te weinig gebeden hebben, niet van de rustdag hebben genoten en als ze voelen dat ze hun hart niet genoeg gegeven hebben voor Gods eer.